Мэтавае накіраванне, ці Мой першы раз у пяты клас

Многім вядома, што выпуск 2017 года для студэнтаў краіны стаў нязвыкла вялікім. З-за скарачэння курса навучання на некаторых факультэтах двайны выпуск крыху насцярожваў, асабліва тых, хто яшчэ пры паступленні ў ВНУ вырашыў пусціцца ў самастойнае плаванне, я маю на ўвазе без накіравання на мэтавую падрыхтоўку.

Шчыра кажучы, мяне і да гэтага ніколі не вабілі агні вялікага горада, таму я з радасцю адправілася да родных мясцін. Першае працоўнае месца чакала ў аграгарадку Роўкавічы Чачэрскага раёна, дзе жыхароў крыху больш за 200 чалавек, ды і школа невялікая. Яшчэ ў сярэдзіне жніўня, як толькі пачала працаваць, часам згадваліся некаторыя перасцярогі аднакурснікаў адносна вясковай глушы і беспрасветнай нуды. Але яны не спраўдзіліся. Усё гэта перакрыла знаёмства з дружным педагагічным калектывам, які склаўся за многія гады, і бясконцы пазітыў дапытлівых сельскіх дзетак, якія імкнуцца даведацца пабольш як у вучобе, так і аб новым настаўніку. Прычым зносіны не абмяжоўваюцца асабістымі, яны часам працягваюцца вечарам у сацыяльных сетках.

Практыка ў студэнцкія гады пазнаёміла мяне з вучнямі адной з гомельскіх школ. Не магу сказаць, што дзеці там іншыя, але сёе-тое іх усё ж адрознівае. Магчыма, у працэсе работы я падбяру больш дакладныя словы, але на першы погляд крыху здзівіла адсутнасць узроставага цэнзу паміж дзецьмі. Старэйшыя свабодна размаўляюць з малымі, і тыя з чым заўгодна могуць звяртацца да старшакласнікаў. Яшчэ адзначу непадробную цікавасць усіх школьнікаў да маладых спецыялістаў. У гэтым годзе мы прыйшлі на работу ўтрох. Так што ў летнім лагеры было пра што пагаварыць. Трэба сказаць, што іншай мне ўяўлялася сельская школа. Наша нічым не адрозніваецца ад гарадскіх у плане забеспячэння і добраўпарадкавання. У некаторых пытаннях дзесьці нават і пераўзыходзіць. Узяць, напрыклад, утульныя холы з сучаснай мэбляй або асобныя класы. Такім можна пазайздросціць.

Што тычыцца працоўнага працэсу, то на арганізацыйных нарадах усё даступна тлумачаць, а за падрыхтоўкай да ўрокаў сочыць адміністрацыя школы, як і за дрэс-кодам, каб своечасова прыступіў да працы дзяжурны настаўнік і г.д. Да заняткаў ты павінен быць гатовы заўсёды. Скажу, што была гатова да афармлення мноства неабходных дакументаў, бо я яшчэ і класны кіраўнік у 5 класе. Але дапамога мне гарантавана з боку старэйшых калег і намесніка дырэктара, прычым заўсёды. Ужо ў першы месяц работы на адкрытым уроку ў маім класе пабывалі дырэктар і яго намеснік. Хваляванні ў такім выпадку непазбежныя, але затое дасведчаныя педагогі падрабязна расказалі пра плюсы і што трэба змяніць. Гэта той выпадак, калі ўсяго баішся, але ўсім давяраеш.

Вопыт — галоўная рэч. Раней я вучылася ў класе, дзе 25 вучняў, практыку праходзіла ў такім жа, а працую з трыма вучнямі, таму тое, што добра ў вялікіх класах, не заўсёды падыходзіць для маленькіх. І, вядома, вольнага часу не так ужо шмат. У першыя восеньскія месяцы прайшло некалькі мерапрыемстваў з удзелам маладых спецыялістаў: спартыўныя спаборніцтвы, сустрэча з кіраўніцтвам раёна, дзе, трэба падкрэсліць, усе жадаючыя даведаліся аб пастаноўцы на чаргу на жыллё, аб ільготным крэдытаванні і г.д. Не даюць засумаваць таксама пазакласныя мерапрыемствы, паездкі ў гарадскія ўстановы адукацыі для ўдзелу ў конкурсах, канцэртах, заняткі ў спартзале.

Ужо чацвёрты месяц у калектыве назіраю за іншымі педагогамі, удасканальваюся ў прафесійным плане, развіваюся, маю зносіны. Сустрэчы адбываюцца рана, як толькі садзішся ў школьны аўтобус, сустракаеш там калег, гэтак жа рана сустракаешся і з дзецьмі, якія чакаюць падвозу ў школу з суседніх вёсак.

Прайшло не так шмат часу, каб рабіць канчатковыя высновы, але з упэўненасцю магу сказаць, што не шкадую аб выбраным шляху ў жыцці. Яшчэ на этапе выбару прафесіі па даведніку вывучала асаблівасці некаторых. Цяпер я дакладна ведаю, што модныя сёння аддаленыя зносіны з работадаўцам у інтэрнэце ніколі не заменяць жывых зносін з калегамі, вучнямі і іх бацькамі, работнікамі школы.

І колькі яшчэ трэба зрабіць, каб вучні не пазяхалі на ўроку, а з цікавасцю вывучалі мову і літаратуру. А яшчэ адпавядаць патрабаванням, бо ў гэтай вясковай школе выпусцілі вучняў з залатымі медалямі.

Прымераўшы ролю настаўніка на сябе, разумею ўсю адказнасць, кожны дзень пераконваючыся, што крэда настаўніка — вучыцца і вучыць.

Вольга АКСЕНАВА,
настаўніца Роўкавіцкага ясляў-сада — сярэдняй школы Чачэрскага раёна.

Пакінуць каментарый

Ваш электронны адрас не будзе апублікаваны. Абавязковыя палі пазначаны *

*